W 1878 r. szwajcarski chemik Jean Charles de Marignac wyizolował pewną substancję i nadał jej nazwę iterbium. W 1907 roku dwaj chemicy: Francuz Georges Urban i Austriak Carl Auer von Welsbach niezależnie od siebie odkryli, że "pierwiastek" ten jest faktycznie mieszaniną dwóch innych, nazwanych później iterbem i lutetem.

Nazwa pochodzi od szwedzkiego miasta Ytterby.

Iterb jest miękkim, kowalnym metalicznym pierwiastkiem o srebrnym połysku. Należy do rodziny lantanowców.
Metal ten jest słabo reaktywny.

Występowanie: Występuje głównie jako składnik monazytu.
Pod względem występowania w wierzchniej warstwie skorupy ziemskiej (litosfera, hydrosfera, atmosfera) zajmuje ok. 50 miejsca (procenty wagowe).

Otrzymywanie: Oddziela się go od innych pierwiastków metodą separacji jonowej.

Wykorzystanie: Iterb znalazł zastosowanie jako składnik stopów, w elektronice, technice magnetycznej oraz jako przenośne źródło promieniowania rentgenowskiego.