Po raz pierwszy oddzielony został od innych helowców w 1898 r. przez brytyjskich chemików: sir Williama Ramsay'a i Morrisa Traversa.

Nazwa pochodzi od greckiego słowa neos - nowy.

Bezbarwny, bezwonny, gazowy pierwiastek należący do grupy gazów szlachetnych.

W naturze występuje w postaci trzech izotopów o masie atomowej: 20 (główny) oraz 21 i 22. Wykorzystując neon udowodniono istnienie trwałych izotopów (1912 r.).

Występowanie: Neon występuje w niewielkich ilościach w atmosferze. Zawartość w atmosferze - 1,61×10^-3% objętościowych.

Otrzymywanie: Neon otrzymuje się z atmosfery wykorzystując destylację frakcyjną powietrza, wydzielenie helowców z azotu poprzez skroplenie, absorpcję w węglu aktywnym i ostatecznie desorpcję frakcyjną. Do oddzielenia od pozostałych helowców wykorzystuje się właściwość różnego przenikania tych gazów przez materiały, różne szybkości dyfuzji w obcym, łatwo usuwalnym gazie oraz metody sita molekularnego.

Wykorzystanie: Używany głównie do celów reklamowych. Wypełnia się nim lampy wyładowcze (rury neonowe, neony). W czystym neonie wyładowanie elektryczne świeci w kolorze pomarańczowo-czerwonym. Dodatki innych helowców i par rtęci zmieniają kolor wyładowania. Ciekły neon, obok helu, używany jest w kriogenice.