Odkryty w 1778 roku przez szwedzkiego chemika Carla Wilhelma Scheele.

Nazwa pochodzi od greckiego słowa molubdos - ołów.

Molibden należy do grupy metali przejściowych.
Jest srebrzystobiały, twardy i dość dobrze przewodzi prąd (około 30% przewodnictwa miedzi). Jego właściwości chemiczne są podobne do właściwości chromu. W normalnej temperaturze zachowuje się biernie w stosunku do tlenu, po podgrzaniu do wysokiej temperatury tworzy tlenek molibdenu (VI). Rozpuszcza się tylko w stężonym kwasie azotowym, gorącym stężonym kwasie siarkowym i wodzie królewskiej. Tworzy związki głównie na +6, +5, +4 i +3 stopniu utlenienia.
Występowanie: Metal ten jest pierwiastkiem śladowym, nie występuje w stanie wolnym. Najczęściej spotykaną jego rudą jest siarczek (MoS₂) molibdenit, innymi rudami są wulfenit PbMoO₄ i powelit CaMoO₄. Wydobywa się go razem z rudami miedzi, z którymi występuje. Zawartość w skorupie ziemskiej - 0,00015% wag.
Otrzymywanie: Rudy siarczkowe molibdenu wzbogaca się poprzez flotację. Powstały koncentrat praży się, a otrzymany tlenek (MoO₃) redukuje się wodorem do metalicznego proszku, z którego otrzymuje się jest lity metal poprzez topienie lub metodami metalurgii proszków.
Wykorzystanie: Molibden wykorzystywany jest przede wszystkim jako składnik stopów żelaza. Jego obecność zwiększa twardość i ciągliwość stali. Elementy molibdenowe używane są przy produkcji żarówek jako wsporniki drutu wolframowego. Siarczek molibdenu stosuje się jako substancję smarującą w bardzo wysokich temperaturach. Molibden i jego niektóre związki są katalizatorami w chemii organicznej. Są ważnymi mikroelementami dla organizmów żywych.