Odkryty i nazwany przez brytyjskiego chemika sir Humphrey'a Davy'ego w 1807 roku.

Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa kalium (alkalia), które wywodzi się z kolei z arabskiego al kalja - popiół roślin, alkalia.

Jest bardzo lekkim, miękkim metalem i może być krojony nożem. Świeżo przekrojony ma srebrzystobiałą barwę i jasny połysk, który bardzo szybko zanika na skutek reakcji z tlenem atmosferycznym. Jest bardzo reaktywnym pierwiastkiem, błyskawicznie utlenia się na powietrzu, burzliwie reaguje z wodą wydzielając wodór, który zapala się od ciepła reakcji. Jest ważnym składnikiem tkanek roślin i zwierząt. W przyrodzie występuje jako mieszanina trzech naturalnych izotopów o masach atomowych 39, 40 i 41. ⁴⁰K jest radioaktywny i ma czas półtrwania około 1 miliarda lat. Najbardziej rozpowszechnionym izotopem jest ³⁹K.

Występowanie: Występuje w przyrodzie w dość dużych ilościach, głównie w wodzie morskiej. Zawartość w skorupie ziemskiej - 2.4% wagowego.

Otrzymywanie: Do wytwarzania potasu wykorzystuje się reakcję fluorku potasu z węglikiem wapnia, zachodzącą w próżni i w temperaturze ok. 1000°C.

Wykorzystanie: Pierwiastek ten jest coraz częściej wypierany przez sód, który jest wygodniejszy w użyciu. W laboratorium używa się metalicznego potasu do osuszania benzenu oraz w przemyśle chemicznym jako surowiec i katalizator w procesie polimeryzacji. Duże ilości chlorku potasu (KCl) wchodzą w skład nawozów sztucznych używanych rolnictwie. Bromek potasu (KBr) znalazł zastosowanie m.in. jako dodatek do wywoływaczy w fotografice, do produkcji bromku srebra, w litografii i medycynie. Jodek (KJ) wykorzystywany jest w lecznictwie do wytwarzania jodyny, w technice fotografii oraz jako reduktor i substrat w przemyśle chemicznym. Wodorotlenek potasu (KOH) jest ważnym odczynnikiem, używa się go m.in. jako absorbenta CO₂ oraz jako substancję osuszającą. Chloran potasu (KClO₃) to ważny utleniacz, substancja bakteriobójcza oraz źródło tlenu w zapałkach i pirotechnice. Węglan potasu (KCO₃) używany jest m.in. jako substancja osuszająca, do produkcji szkła i mydła. Azotan (KNO₃) i siarczan potasu (K₂SO₄) są cenionymi nawozami. Ponadto azotan jest podstawowym źródłem tlenu w przemyśle pirotechnicznym (nie jest higroskopijny w przeciwieństwie do azotanu sodu).