Nazwa pierwiastka pochodzi od niemieckiego słowa weismut - biała masa.

Pierwiastek ten jest stosunkowo rzadkim metalem o różowawym zabarwieniu. Znano go już w czasach starożytnych, ale aż do XVIII wieku mylono z ołowiem, cyną lub cynkiem. Tworzy związki na +3 i +5 stopniu utlenienia.
Występowanie: Pod względem występowania w wierzchniej warstwie skorupy ziemskiej (litosfera, hydrosfera, atmosfera) zajmuje ok. 73 miejsca (procenty wagowe). Głownymi rudami bizmutu są: galenobizmutyt PbS^.Bi₂S₃, matyldyt Ag₂S^.Bi₂S₃, selenobizmutynit Bi₂Se₃, tetradymit 2Bi₂Te₃^.Bi₂S₃.
Wykorzystanie: Ciekawą właściwością bizmutu jest zwiększanie własnej objętości podczas krzepnięcia (podobnie jak krzepnąca woda). Zjawisko to wykorzystuje się w technice odlewniczej. Niektóre z jego stopów mają niezwykle niskie temperatury topnienia. Charakteryzuje się dużym diamagnetyzmem. Jest słabym przewodnikiem ciepła i elektryczności. Przewodnictwo to zależy w dużym stopniu od pola magnetycznego. Właściwość ta znalazła zastosowanie przy mierzeniu tego pola. Podobnie jak ołów, dobrze ekranuje promieniowanie gamma. Bizmut ma największą masę atomową z niepromieniotwórczych pierwiastków. Jego związek z manganem (MnBi) jest trwałym magnesem.